#Blogoscars 2014 - Best Actor

Έξαλλος είμαι σας λέω με αυτήν την κατάργηση της διάκρισης ανάμεσα σε α΄ και β΄ ρόλους. Αφενός, γιατί η κατηγορία του β' ανδρικού υπήρξε, ανέκαθεν, η αγαπημένη μου στο θεσμό, αφετέρου γιατί σκοπός των blogoscars, προσωπικά, θεωρώ πως είναι η ανάδειξη και ο διαμοιρασμός μεταξύ μας, όλων εκείνων των μικρών ρόλων που κανείς δε θα τολμούσε ποτέ να αναφέρει. Τέλος πάντων, άν και πολλοί αξιόλογοι ρόλοι χάθηκαν στην πορεία, όπως τα λέει και ο κυρ-ντεντέκτιβ από πάνω, ορίστε η 10άδα μου:

10) Moises Arias ( The Kings Of Summer )

Tί φατσάρα βγαλμένη από βιντεοκασέτες του Τσάκωνα ήταν φτούνη φέτος;; Από τους λίγους β' ρόλους που επιβίωσαν στη λίστα, απολύτως δικαίως, για τον Joe Pesci του μέλλοντος...

9) Daniel Brühl ( Rush )

"The Führer is coming! The Führer is coming! And nowww, it's springtime for Ferrari and Germanyyyy..."

8) Leonardo DiCaprio ( The Wolf Of Wall Street)

Έπρεπε να περάσει πάνω από μία δεκαετία για να με πείσει ο τύπος οτί, πράγματι, έχει ταλέντο και, δικαίως, αποτελεί τη "μούσα" των auters. (Χριστούλη-μου-δεν-πιστεύω-αυτό-που-θα-πώ) Υποκλίνομαι στις ερμηνευτικές του δυνατότητες!

7) Alan Cumming ( Any Day Now )

Ήθελε ιδιαίτερη προσπάθεια ο ρόλος, για να μην καταντήσει γραφικός, ο Cumming, όμως, από τους πιό αδικημένους ηθοποιούς της γενιάς του, τα καταφέρνει περίφημα και ξεγλυστρά άνετα από το εύκολο μελόδραμα.

6) Toni Servillo ( La Grande Bellezza)

Tα είπαμε και στο σενάριο. Ο Ζάχος Χατζηφωτίου της γείτονας χώρας...


5) Michael Douglas ( Behind The Candelabra )

Φαντάσου τον άθλο ενός τύπου που ισχυρίζεται οτί έπασχε από καρκίνο από τα πολλά γλυφομούνια, να πρέπει να ενσαρκώσει ένα gay είδωλο στην απόλυτη του εξτραβαγκάνζα!
Kudos..


4) Leonardo DiCaprio ( The Great Gatsby )

Eίπαμε, υποκλίνομαι !!!


3) Paul Dano ( For Ellen )

Όταν σταματά από τα αγροτοέπη, έρχεται στα ίσια του. Παρά το γεγονός οτί είναι μία από τις μεγαλύτερες φλωρόφατσες του Hollywood, εδώ πείθει απόλυτα σαν rock star (οργισμένο) είδωλο...



2) Chiwetel Ejiofor (12 Years A Slave)

Θεατρικών όρων ερμηνεία (άσχετο, αλλά ας βγάλει κάποιος επιτέλους ένα meme "έν τω μεταξύ, πίσω στη φυτεία") και απόλυτη σκηνική αρχοντιά..


1) Joaquin Phoenix ( Her )

Eίναι ο Marlon Brando του 21ου αιώνα. Τ-Ε-Λ-Ο-Σ...

Blogoscars S03- Τα αντιμπλογκόσκαρς

Όπως ξεκινάμε κάθε χρονιά: "Warning:Τhis is a diary of hate! Σκόπευα στην τελευταία μου ανάρτηση για τα blogoscars να δώσω μιά μικρή δικαιολόγηση για όσους ηθοποιούς, σκηνοθέτες, ταινίες άφησα απ'έξω. Επειδή,όμως, η όλη διαδικασία βασίζεται στο fun & fan factor, σκέφτηκα πως θα ήταν καλύτερα να..."κράξω" με μιά λίστα.Χωρίς,λοιπόν,να θέλω να προσβάλλω τις επιλογές των υπολοίπων στις δικές τους λίστες και χωρίς, απαραίτητα, να σημαίνει οτί οι ίδιοι καλλιτέχνες του χρόνου δε θα είναι διακριθέντες, σας παρουσιάζω τα αντι-blogoscars μου..."

Χωρίς αξιολογική σειρά:

Compliance

Eντάξει, δεν είναι ακριβώς το οτί έχω αμφιβολία πως ο μέσος Έλληνας μπορεί να είναι εξίσου ηλίθιος με τον μέσο Αμερικάνο, αλλά όχι και #tsimpouki ρε σκηνοθέτα. Το παράκανες...

Amy Adams

Ξεκίνησε ώς ένας υπέροχος μίμος της Nicole Kidman και συνέχισε ώς το πιό ξινό, κλαμμένο νι-μού που έχουμε δεί στη μεγάλη οθόνη. Η προσωποποίηση του κοριτσιού που θα σου κόψει το γήπεδο και τις ταινίες, γιατί της είπε η μάνα της οτί σου τρώει ώρες από τη δουλειά. Το είδωλο της γυναίκας που θα σκίσει το προφυλακτικό για να την γκαστρώσεις. Το κορίτσι που μετά από ώρες φλέρτ, θα σου ρίξει χυλόπιτα. Ναί, μου θυμίζει πρώην μου. Καριόλα...

The Imposter

Docu-drama ή mockumentary, λίγο με απασχόλησε. Όταν συνειδητοποιείς πόσο ηλίθιο είναι το όλο premise και κυρίως όταν βλέπεις οτί στο κελί ενός παθολογικού ψεύτη υπάρχει το προσωπικό του τηλέφωνο (!) σου έρχεται να βάλεις την καραμπίνα στο στόμα...

RZA

Aπορώ ποιός κερατάς του έδωσε την ευκαιρία για κινηματογραφική καριέρα. (Quentin εσύ;) Προστίθεται στη μακρά λίστα ανθρώπων όπως ο Mos Def, ο Ποπάυ, ο Bob Dylan και ο Γιάννης Αγγελάκας, που δεν έχεις την παραμικρή ιδέα για τί πράγμα μιλάνε...

2 Days In New York

Θέλει μία μαεστρία θαρρώ το να μην μπορείς να εκμεταλλευτείς την πιό κινηματογραφική πόλη του πλανήτη. Aποτυχημένη Woody Αllen Wannabe εδώ η Delpy, μας στοίχειωσε και με την πιό random και weird Vincent Galo Appearence ever...

The Bourne Legacy

Μετά από ένα breathtaking πρώτο εικοσάλεπτο, όπου λές "ναι ρε, αυτό είναι", σύντομα παίρνει την κάτω βόλτα. Πρέπει να έχεις κάνει, τουλάχιστον, διδακτορική διατριβή επάνω στο θέμα Bourne για να μπορέσεις να ακολουθήσεις την ταινία, ενώ η ενοχή, πιθανώς ,του σκηνοθέτη για το οτί έπρεπε να γυρίσει καθαρόαιμη περιπέτεια, τον οδήγησε στο δρόμο του πολιτικού θρίλερ.Μη φανταστείς, όμως, επιπέδου Σιντευ Πόλακ,π ιό πολύ προς το λεκτικής αφασίας "Syriana" κινήθηκε. Kακογυρισμένες σκηνές δράσης (ειδικά η σκηνή με τη μηχανή ήταν εφιαλτική), καμία χημεία, ή μάλλον βεβιασμένη, μεταξύ Ρενέρ - Βάις, ανεκμετάλλευτη η δυναμική των πρώτων λεπτών που βγάζει ο Ρενέρ. Ξέκάθαρα, η χειρότερη της τετραλογίας...



 Sigourney Weaver

 Άν μισώ κάτι στην τέχνη και τη ζωή, δεν είναι άλλο από την ακατάσχετη μοιρολατρία και συμπαντική νομοτέλεια τύπου "άν δε σώσουμε την τσίρ-λίντερ, θα ψοφολογήσουμε όλοι από διάρροια". Σταυροφόρος της μίρλας για φέτος η Sigourney, που εκτός όλων (Cabin.., Red Lights) των άλλων, έκανε και την απόλυτη αρπαχτάρα στην ταινία με ΤΗ ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ (Cold Light Of Day)


  David Cronenberg

Γέλασαν και τα τακάκια της λιμουζίνας! Μα σενάριο μέσα σε 6 μέρες βρε David; Για να μην κανιβαλίσω το glitter αγόρι, τo αντιblogoscar το λούζεται ολόκληρο ο Cronenberg, γιατί τέτοιο βερμπαλισμό είχα να δώ από την εποχή που διάβαζα Παπανούτσο για την έκθεση των Πανελληνίων...


 Taylor Kitsch

Σύνδρομο Άνθιμου Ανανιάδη,αφού ξεκάθαρα προσπαθεί να κάνει πιό μπάσα τη φωνή του για να το παίξει γκόμενος,Και στις τρείς ταινίες που πρωταγωνίστησε φέτος, ήταν ότι χειρότερο...

 Young Adult

Υποθέτω χρειάζεται μία κάποια μαεστρία για να γράψεις ένα σενάριο οπού, τελικά, κανείς από τους χαρακτήρες σου δεν είναι συμπαθής. Και όχι, δεν είμαι 12 για να απαιτώ η ταινία να έχει κλασσικό μηνυματάκι-κονσέρβα ή φινάλε-κάθαρσης και αυτοβελτίωσης, αλλά ένα "Carnal Knowledge" για γυναίκες, δε νομίζω οτί το χρειαζόταν κανείς.Toυλάχιστον, "σκόραρε" ο Patton...


Nicholas Cage

Με πόνο ψυχής, φθάνω στο συμπέρασμα οτί ο μόνος λόγος που αξίζει, πλέον, να δεί κανείς ταινία του Cage, είναι για να ξεπατικώσει καμία ιδέα για αποκριάτικες περούκες..

 Extremely Loud And Incredibly Close

Χωρίς λόγια,αλλά με μικρότερο βαθμό...


 The Intouchables

Κακόγουστη dramedy, που τάχα μου εξερευνεί, μεταξύ άλλων, την πολιτική του Σαρκοζί και τις ταξικές διαφορές Γαλλικού Βορρά-Νότου (γελάει ο κόσμος). Βαθιά εμπορευματοποιημένο σινεμά, slapstick αστειάκια, ξυσουδιάρικο χιουμοράκι."Ξύνει" μονάχα τη ρηχή επιφάνεια.Για το γεγονός οτί ο βοηθός/νοσοκόμος της πραγματικής ιστορίας ήταν Άραβας, ας μη μιλήσω κάν...



 Chloë Grace Moretz

Το ενδομήτριο σου έγινε αναπαραγωγικό ,το εμπεδώσαμε. Τα χείλια σου, τί θέλεις και τα σουφρώνεις σαν να πηγαίνεις να ζευγαρώσεις με άλλους σαργούς;;

 Margaret

Πόσο ταλέντο πήγε χαμένο, τελικά,σε αυτήν την ταινία; Ξεπερνώντας την αγωνιώδη προσπάθεια να θυμήσει δράμα του Todd Field, θα επιμείνω στην τρισάθλια ερμηνεία της Paquin. Και εντάξει, ας αφήσω το "Τί δουλειά έχει η μεγαλοκοπέλα στο γυμνάσιο;" (και ναί, γνωρίζω οτί η ταινία έχει γυριστεί χρόνια πρίν, αλλά αυτό δεν το κάνει, δυστυχώς, λιγότερο awkward ). Αυτές οι παύσεις και τα ουρλιαχτά της, ήταν βγαλμένα από τη μεγαλύτερη ονείρωξη της Τζέσυς Παπουτσή και απ'το χειρότερο οveracting σειράς Φώσκολου...


 The Raid - Redemption

Νέο Tarantino και μνημείο βίας with an attitude μας υποσχέθηκαν και τελικά είδαμε ένα καλοστημένο , κατά τα άλλα ,παιχνίδι shoot 'em up , που ο σκηνοθέτης είχε την ευγενή καλοσύνη να τερματίσει για πάρτη μας, πίστα-πίστα. Και για να παραφράσω και το σεβάσμιο γέροντα Roger Ebert, "Ποιός στον πούτσο είναι redeemed στο τέλος της ταινίας;"



The Amazing Spiderman

Eντάξει, εκτιμώ και εγώ ,όσο ο καθένας, και τις μπουτάρες και τις μινάρες και τις μποτάρες της Emma, το μόνο που έλειπε ,όμως , για να παίζει η ταινία σε λούπα στο "Mega Σαββατοκύριακο" ήταν ο Pacey Witter και η Jen Lidney.

 John Cusack

Πραγματική απογοήτευση ο John. Στην προσπάθεια του να απεμπλακεί από τις ανόφελες συγκρίσεις που πολύ λογικά θα γίνονταν με το χαρακτήρα του Sherlock Holmes ή του Frederick Abberline (εξού και οι συχνοί "αφορισμοί" κοινού και κριτικών περί Ντάουνιγκ Τζ. και Ντέπ), νομίζω στο τέλος το παράτησε και αποφάσισε απλώς να μην κάνει τίποτε. Πολλές στιγμές "τσιρίδας", δεν ταιριάζουν στον ηθοποιό.Άς μην μιλήσω κάν για το "Τhe Paperboy"...

και για να μην το πολυκουράζουμε:

Όλες οι υποψήφιες στην Οσκαρική δεκάδα (με εξαίρεση το Amour και το Αrgo)

Aπό τα μηχανήματα CGI που αυτοκτόνησαν στο "Life Of Pi",την καινούργια ταινία του Spike Jonze "Beasts Of The Southern Wild", μέχρι τη βαρετή κουστωδία ηθοποιών από σειρές του ΗΒΟ στο "Lincoln" ή το τηλεταινιακό happy ending στο "Silver Linings Playbook", η συγκεκριμένη 8άδα υπήρξε περισσότερο από ποτέ, προ'ι'όν κινηματογραφικής Σιών..



Special Mention σε 3 ταινίες που, σαφέστατα, δεν αξίζουν να βρίσκονται στα αντι-blogoscars, σε καμία περίπτωση, όμως, δεν δικαιολόγησαν τον ντόρο που δημιουργήθηκε γύρω από αυτές:


1) Looper

Άν εξαιρέσεις το σατανόπαιδο, η όλη ταινία είχε μία αίσθηση του "Ι've seen this again". Παντελώς ανώδυνη άσκηση κινηματογραφικού ύφους και τίποτε παραπάνω...


2) L' Enfant D'En Haut

Τί ζημιά κάνουν, ακόμη και σήμερα, τα "400 Χτυπήματα" και οι αφοί.Νταρντέν σε όλους τους wannabes; Σαφώς και η καλύτερη ανήλικη ερμηνεία της χρονιάς, ίσως καταλήξει και στη σχετική λίστα, αλλά όχι κάτι παραπάνω από εύκολο μελόδραμα.


3) Skyfall

Καταπληκτική περιπέτεια, ξεκάθαρα, όχι, όμως, και ο καλύτερος Bond της ιστορίας, πρός Θεού. Ούτε κάν ο καλύτερος Bond του D.Craig δεν ήταν (Casino Royale εύκολα για μένα). Έστω κι αν είμαι, κάπως, συναισθηματικά δεμένος με την ταινία, αφού είχα την τύχη να δώ από κοντά - έστω και ένα glimpse από τα γυρίσματα της - στην Τούρκικη αγορά, είναι ,τουλάχιστον, άδικο να βλέπω να κράζουμε τον "Ιππότη" του Νolan και να αποθεώνουμε τον Bond του Μendes, αφού ήταν το ίδιο και το αυτό...

Blogoscars S03 - Best Actor

10) Jean-Pierre Darroussin (Les Neiges Du Kilimanjaro)

Eρμηνεία-γροθιά για κάθε παλαιάς κοπής ΠΑ.ΣΟ.Κο που πέρασε από το μπουζούκι στο Ηρώδειο, στη ξαπλώστρα στη Ψαρρού.


9) Ricardo Darin ( Un Cuento Chino)

Όπως πάντα, ερμηνευτικός "θησαυρός" και απόλυτα μετρημένος στις εκφράσεις του.


8) Αdrien Brody ( Detachment )

 Πολύ ευχάριστη αλλαγή,μετά από τόσο σκουπίδι τα τελευταία χρόνια,να μας δίνει έναν δυνατό χαρακτήρα. Το διπλό, μαζί με αυτό του σκηνοθέτη, comeback της χρονιάς!


7) Matthew McConaughey ( Killer Joe)

Tηγανητό κοτόπουλο χωρίς περιτομή ! Τέτοια εξέλιξη, ούτε ο Ντρού Νίκολας στη δεύτερη χρονιά του στον Παναθηνα'ι'κό. Περιμένουμε κάποια στιγμή και το "Μud" για να μας έρθει ο οριστικός ταμπλάς...


6) John Hawkes ( The Sessions )

Ξεπερνώντας το αβανταδόρικο "το-αριστερό-μου-πόδι" κομμάτι του σεναρίου, ο John Hawkes έδωσε μία συγκλονιστική ερμηνεία, με το πεδίο μάχης να μην αφορά τόσο τη σωματική αναπηρία, αλλά τη συναισθηματική του δυσπαρεύνια, τη χριστιανική ενοχή και την πανανθρώπινη αμφιβολία για το άν αξίζει κανείς να αγαπηθεί. Η μόνη ταινία που με έκανε να βουρκώσω φέτος..


5) Jack Black ( Bernie )

 Eίχα βαρεθεί να τον βλέπω ώς sidekick και ώς το "χαρωπό χοντρό" της υπόθεσης.Η ερμηνεία του είναι ξεκάθαρα φ-α-ν-τ-α-σ-τ-ι-κ-ή! Και στα δικά σου Seth Rogen...


4) Denis Lavant ( Holy Motors )

Hθοποιός σημαίνει φώς. Standing ovation για τον ερμηνευτικό άθλο της χρονιάς...


3) Jean-Louis Trintignant ( Amour )

Παρά την ατελείωτη δοξολογία για τα μουγκανίσματα της γραίας, την ερμηνεία της ταινίας δίνει ξεκάθαρα ο αιώνιος αρτίστας Trintignant. Ρόλος-μνημείο αξιοπρέπειας και αιώνιας πίστης στην αγαπημένη, με έναν τόνο ιδιότυπης κομιλφό μπουρζουαζίας στην ατμόσφαιρα. Έγκλημα το οτί δε βρίσκεται στην οσκαρική πεντάδα...


2) Denzel Washington ( Flight )

Σε ένα αλά "Million Dollar Baby" σενάριο, ο Denzel, αφού σώσει τη μισή ανθρωπότητα, έρχεται σε μετωπική με την πιοτούρα και το κούμπωμα και στέφεται ερμηνευτικά θριαμβευτής. Θα τον εμπιστευόμουν και μετά από διάτρηση ρινικού διαφράγματος από την πολύ κοκό...


 1) Joaquin Phoenix ( The Master )

 Έρμαιο της γοητείας και "αλητείας" της χειλεοσχιστίας του, ο Phoenix αγγίζει ερμηνευτικά το μύθο Brando και προβάλει σε high definition όλο το ψυχισμό, τα κίνητρα και τους "πιθηκισμούς" ενός ανθρώπου που καταφεύγει στη θρησκοληψεία. Γενικώς ποιός-δαίμονας-κερνάει-την-καινούργια-μου-ζάλη καταστάσεις...


 In Memoriam ( Ή ποιοί δεν πρόλαβαν την παρέλαση της 25ης Μαρτίου)

Francois Damiens (Delicasy), Mads Mikkelsen (Jagten) , Kim Kold (Teddy Bear), Melvil Poupaud (Laurence Anyways) ,Matt Damon (We Bought A Zoo), Paul Dano ( Being Flynn ),  Miki Manojlovic ( Neka Ostane Medu Nama), Μel Gibson ( Get The Gringo ), Liam Neeson (The Grey), Jared Gilman (Μοοnrise Kingdom), Ηugh Grant (The Pirates! Band Of Misfits ), Garrett Hedlund (On The Road), Salvatore Striano (Cesare Deve Morire),
Richard Gere (Arbitrage), Kacey Mottet Klein (L'enfant d'en haut), Matthias Schoenaerts (De rouille et d'os), Οlivier Gourmet (The Minister )

Blogoscars S03 - Best Supporting Actor

10) Αndy Serkis ( Τhe Hobbit: An Unexpected Journey)

Tα ατελείωτα χασμουρητά από τα λιανοτράγουδα των νάνων και την ράνγιουφούλς, τύπου "μαρμοτιάσαμε", επανάληψη του ύφους του "Άρχοντα", κατάφερε, έστω και οριακά, να σώσει ο , αυτοκράτορας του CGI, Serkis. Kάθε παρουσία του στη μεγάλη οθόνη είναι, πλέον, και ένα ξεχωριστό event.



9)  Mikkel Boe Følsgaard ( A Royal Affair )

Eυνουχισμένος από τη βασιλική θηλειά και ατάραχος παλιμπαιδιστής, βρίσκει ανάσες στο bromance με τον προσωπικό του γιατρό και την ευκαιρία να γίνει "Εμπρός,Μάρξ". Τύφλα να 'χει ο Μιλος Φόρμαν και ο Στήβεν Φρίαρς..


8) Jim Broadbent (Cloud Atlas)

Aνάλυση στο νούμερο 6...


7) Liev Schreiber (Goon )

                                            Bραβείο "Κώστας Τσαρτσαρής Της Χρονιάς"

    Από τις πιό guilty pleasure ερμηνείες (και ταινίες) της χρονιάς.


6) Ηugh Grant (Cloud Atlas)

Ένα πρώτο (φανταστικό) δείγμα, μας το έδωσε με το "The Pirates!A Band Of Misfits". Σε ένα larger than life, αλλά και λίγο πιό απλο'ι'κό από την αρχική του φιλοδοξία, έργο όπως το Cloud Atlas ( άς δώσει κάποιος από τώρα το Oscar στον editor παρεπιπτόντως) οι ερμηνείες των Grant και Broadbent κατάφεραν να σβήσουν τις κίτς φανφάρες του Hanks (#pes_te_na_me_fate)


 5) Tom Cruise (Rock Of Ages)

                                                  Βραβείο "Ι Love To Hate Him"

Σχιζοειδής θρησκόληπτος νάνακας στον πυρήνα του, αλλά με πολλά κιλά @@ ώς ηθοποιός. Όπως αυταπόδεικτα παρακολουθήσαμε και στο "Τropic thunder", σε τέτοιους ρόλους πλησιάζει πιό πολύ από ποτέ το Όσκαρ.Σίγουρα το μοναδικό στοιχείο που έλαμπε σε μια μάπα ταινία..


4) Bradley Whitford (Cabin In The Woods)

                                           Bραβείο  "Θα τη βρείς από το γυμνοσάλιαγγα"

Για κάποιον διεστραμμένο λόγο μου έφερε στο νού την τελευταία σκηνή του "Scarface".Όπως ο Τοny Montana την πάτησε από τον πιό φλώρο εγκληματία όλης της ταινίας (αυτόν ντε,που ήταν σαν το "Κοράκι" από το "Τhe Kopanoi"), έτσι και ο διαστροφικά ιδιοφυής ρόλος του Bradfley Whitford έπρεπε να την πατήσει από τη χλαπάτσα με ουρά (Ηe had it coming).


3) Jeremy Irons (The Words)

Eρμηνευτική αρχοντιά και μάθημα αξιοπρέπειας. Με ένα λίγο καλύτερο σενάριο, θα μιλούσαμε για την ταινία της χρονιάς...


2) Larry David (The Three Stooges)

                                   Bραβείο " Τhis Is What Supporting Role Is All About "

 Σε ένα ρόλο-ορισμό του καρατερίστα ,ο Larry David βαδίζει με μαεστρία το λεπτό όριο ανάμεσα στο camp και το brilliant και δίνει ΤΟΝ guilty pleasure ρόλο της χρονιάς.Kudos...


1) Ezra Miller (The Perks Of Being A Wallflower)

Kατάθεση ψυχής και κινηματογραφικής ωριμότητας, κατάφερε με ένα και μόνο ρόλο να "ξεπλύνει" τον "Kevin", που θα μπορούσε να τον (κακο)χαρακτηρίζει για πάντα..



In Memoriam ( Ή ποιοί δεν πρόλαβαν την παρέλαση της 25ης Μαρτίου):

James Spader ( Lincoln), Josh Brolin (MIB III), James Caan (Detachment), Max Von Sydow (Extremely Loud And Incredibly Close), Frank Grillo (The Grey),Billy Crudup (Thin Ice), Nick Offerman (Smashed), Matthew McConaughey ( Magic Mike), John Travolta (Savages), Jung-Woo Ha (Nameless Gangster), Matt O'Leary (Eden), Αlan Arkin (Argo), John Goodman (Flight)